Genant

Zo nu en dan ga ik naar een seminar zo ook afgelopen maandag. Het seminar in Rotterdam ging over het Nederlandse internationale cultuurbeleid met als thema grenzeloze nieuwsgierigheid. Het genante van dit soort seminars is dat mensen er veelal komen om te netwerken (en ik tevens) en dat daardoor de inhoud vergeten wordt. Op het moment dat het publiek haar mening gevraagd wordt ruiken de aasgieren hun kansen. Ze krijgen het woord vertellen eigenlijk niets behalve de naam van hun organisatie en hoe goed hun werk wel niet is.

Dat is natuurlijk geen slechte score wanneer je met 450 mensen bent die zich allen bezighouden met het internationaal cultuurbeleid en waaronder zelfs voor een groot deel mensen bevinden die bepalen wie, wat, hoeveel en wanneer geld krijgt. Zo kan ik mij nog iemand herinneren van het wereld kinderfestival die al een excuses maakte (waarschijnlijk ook nog echt gemeend) dat hij voor eigen parochie aan het spreken was. Een mevrouw van Interart herinner ik me ook die met een felle toon aan het spreken was maar wat ze zei is mij ontgaan behalve dat ze uit Iran komt, maar goed daar komen meer mensen vandaan. Ook ik denk dat mijn projecten aandacht verdienen, maar toch zei ik niets.

In plaats daarvan schrijf ik gewoon dit stukje aangezien op internet meer dan 450 mensen te vinden zijn.