Along the road

Soms ben je verbaasd wat je wel niet allemaal langs de snelweg kunt vinden of kunt neerzetten.

Regel het maar

Vandaag was een regeldag, een dag dat je van alles moet omdat je er later geen tijd meer voor hebt. Nu weet ik uit ervaring dat je in Berlijn niet zomaar alles kunt regelen zoals je wilt aangezien de regels van instanties vaak niet overeenkomen met je eigen gedachten.

Als eerste wilde ik me uitschrijven als inwoner van Berlijn alleen niet per vandaag maar per 1 december. Nee sorry kreeg ik te horen of u schrijft u vandaag uit of u komt op 1 december maar terug. Vandaag uitschrijven zou betekenen dat ik 2 weken lang onverzekerd rondloop aangezien zodra je uitgeschreven staat de Duitse verzekeringen niet meer geldig zijn. Mijn Nederlandse verzekeringen zijn hopelijk vanaf 1 december geldig en daarvoor moet je eerst ingeschreven staan in Nederland om die af te kunnen sluiten want anders zijn ze niet geldig. Je mag alleen niet in beide landen tegelijkertijd ingeschreven staan officieel. Alleen hoe vermijdt je dan een onverzekerde periode? Het antwoord hierop moet ik snel vinden. Uiteindelijk maak ik de deal met de vrouw dat ik op 4 december alleen maar even langs hoef te komen om mijn bewijs van uitschrijving op te halen en niet in de rij hoeft te wachten. Niet helemaal wat ik wilde maar relatief een goede deal met iemand van de overheid. Nu heb ik op 4 december nog een afspraak bij de tandarts staan een paar uur nadat ik geen inwoner van Duitsland meer ben. Zou mijn verzekering die dekken en zo ja mijn Duitse of Nederlandse?

Niet veel later stond ik bij de Duitse Spoorwegen om een fiets ticket te halen om mijn fiets in de trein mee te mogen nemen. De rij was lang omdat mensen veel vragen hadden ivm de staking van machinisten die 31% meer loon willen verdienen. De vrouw achter de balie zat rustig achter haar computer op zoek naar de fietsticket. De staking zou tot vannacht 02:00 duurde vertelde ze tegen mij, waarop ik antwoordde en volgende week beginnen ze vast weer. Ik vroeg aan haar of ze niet meer geld wilde verdienen aangezien ze niet aan het staken was. Aan haar lichaamstaal te zien vond ze het een beetje gekke vraag en dat klopt ook wel. Eigenlijk kun je dergelijke vragen niet stellen in het Oosten van Berlijn. Het is een te directe vraag en getuigd van weinig respect naar de medewerker toe. In Nederland beschouwen we dit gewoon als informeel met elkaar omgaan. Ze antwoordde voorzichtig nog een beetje formeel jawel, meer geld wil ik best maar wij durven hier niet te staken. Ze ging verder met mijn ticket en stelde de vraag aan mij, hoe heet uw fiets? Ze probeerde zichzelf nog te corrigeren, uh ik bedoel hoe heet u, maar ik was al aan het lachen en zij kon haar lach tevens niet houden. Ik zei, ja wij Nederlanders geven al onze fietsen namen. Na het lachen gaf ik haar mijn naam en adres zodat mocht er iets met mijn fiets gebeuren onderweg die toch terecht komt. Vrolijk ging ik weg omdat ik de formaliteiten bij de Deutsche Bahn doorbroken had.

De derde en laatste halte was de bank. Ik ben nog penningmeester van een Duitse vereniging maar niet meer actief en ik wil geen toegang meer hebben tot de rekening. Dit gaat zo maar niet vertelt de vrouw achter de balie, zolang u nog penningmeester bent heeft u gewoon toegang tenzij het bestuur anders beslist. Ik maak de vrouw duidelijk dat ik zelf beslis of ik toegang wil hebben tot een rekening of niet en dat een bestuur waar ik zelf nog lid van ben (over een paar weken niet meer) daar niets over te zeggen heeft. Het is een privé beslissing en ik wil geen toegang meer hebben ondanks dat ik nog formeel in het bestuur zit. De vrouw is niet geheel blij met mij aangezien ik niet genoegen neem met haar nee. Een ding heb ik geleerd in mijn periode in Duitsland, je moet stellig zijn en niet zomaar met nee genoegen nemen. De vrouw belt enkele collega’s op vertelt het verhaal en komt tot de conclusie dat ik gelijk heb. Ze zal mijn toegang tot de rekening opheffen. Mooi! Tijd voor mij om naar huis te gaan en te schrijven over regelwerk in Berlijn.

Criminele huiseigenaren vervolgen

Na twee jaar in Berlijn gewoond te hebben is het weer eens tijd om terug naar Nederland te gaan. Ik ben me al aan het oriënteren op mijn toekomstige woning en dat is niet altijd even gezond voor mij. Op dit moment betaal ik ongeveer 450 euro (inclusief) voor een appartement van 70m2 op een aardige locatie. Toen ik destijds naar Berlijn verhuisde kon ik mijn ogen en vooral mijn portemonnee niet geloven. Er is hier een woningoverschot en daarmee volop keuze en particulier huren doe je voor fatsoenlijke prijzen.

Het eerste wat in mij opkwam toen ik de huurprijzen in Nederland zag was hoe kunnen we huiseigenaren die zich als criminelen gedragen vervolgen. Er worden prijzen gevraagd waarvoor je simpelweg misdadiger moet zijn om die te durven vragen. Vervolging van dergelijke huiseigenaren lijkt me dan ook meer dan terecht. Er is geen sprake van marktwerking meer maar van pure misbruik.

Als er een hongersnood is kun je de voedsel prijzen omhoog doen, als er een HIV epidemie uitbreekt doe je de prijzen van de condooms omhoog en als Nederland de finale van het WK haalt voer je direct betaal tv bij de publieke omroep in. Hoe begrijpelijk dit ook allemaal zal zijn, het maakt het nog niet wenselijk en al deze voorbeelden zijn ronduit crimineel.

Nu kunnen we wel verontwaardigt zijn wanneer een gestoorde politicus als Wilders een minister knettergek noemt of wanneer Mohammed niet blij is met zijn portret alleen het heeft zo weinig met het dagelijkse leven van de meeste mensen te maken. Een woning daarentegen heeft met het dagelijkse leven van iedereen te maken tevens met die van een dakloze.

Werkloos genieten

Op dit moment geniet ik enorm van het werkloos zijn en zolang het nog duurt blijf ik dat doen. Voor je het weet is het over.

Het voelt enerzijds alsof ik met pensioen ben en alle tijd heb om mijn foto’s te ordenen en papieren uit te zoeken. Tevens kom ik volledig tot rust. Mijn vrouw is blij met mij als huisman en ik kook weer sinds lange tijd uitgebreid.

Anderzijds mag je eigenlijk niet genieten van het werkloos zijn en zonder werk tel je niet mee. Er wordt van je verwacht dat je de hele dag bezig bent met werk zoeken en sollicitatiebrieven schrijven. Wellicht werk ik te snel of heb ik de banen zoekmachines te goed ingesteld maar ik kan me er geen dag mee vermaken. Na een uur heb ik alles gezien en zijn de brieven weg. Er blijft hierdoor voldoende tijd over om te doen wat ik wil of juist niet wil. Zo wilde ik geen uitkering aanvragen maar kwam ik tot de conclusie dat ik daar eigenlijk alle tijd voor heb om te doen. En soms moet je gewoon doen waar je geen zin in hebt maar waarschijnlijk wel recht op hebt.

Op 8 oktober krijg ik te horen of ik daadwerkelijk recht heb op een uitkering. Ik vrees alleen dat ik tegen die tijd weer werk heb en dan vervallen mijn rechten. Wat een ellende.

 

 

Actueel Jan Pronk

Met dank aan Jan Pronk is mijn column uit 1999 weer behoorlijk actueel.

Streets of Berlin

www.dcultural.org

This blog is part of http://www.dcultural.org a website of Doeko Pinxt. This website is meant to inspire other people to make use of their right of freedom of expression.

My believe is that the best what people have made we’ve never seen because of the fear that other people will judge over your work. Getting critics and dealing with it is one thing and it’s of course more safe to hide what you make, but not showing something that can be worth for others to see or to read, that’s the real waste.

Photos online

If you like photos I can advise you to visit the photo section on this website. I updated many photos that I took the past years.

The coming weeks I expect to update more photos and to continue to improve the website.

World Press Freedom Video

De knut show

De Knut showDe Knut show is voorbij stond in bijna elke krant de afgelopen week. Knut is het lieve schattige ijsbeertje dat door zijn moeder verstootte was en op de een of andere manier wereldnieuws is geworden. Hij woont in dezelfde Zoo waar onze Bokito is geboren, de Berlijnse zoo. Bokito was tevens wereldnieuws en wellicht dat volgende week een schildpad samen met Paris Hilton in de belangstelling staat. Het zou zo maar kunnen en waarom ook niet.

foto: website Berlijnse Zoo

Afgelopen zondag was ik in de Berlijnse Zoo en het was immens druk. Elk kind dat ik tegenkwam of we nou bij de panda’s of de apen stonden riep Knut Knut Knut. Nou heb ik in Zweden gewoond en Knut betekent daar knoop en ik dacht laat ik een knoop in die kinderen leggen. Ik deed het niet en liep verder rustig door het park totdat ik bij Knut kwam. Bij Knut viel niets te zien behalve wachtende mensen, dit keer met name volwassenen. Ik besloot niet te wachten op Knut en ging de andere dieren bekijken. Stuk voor stuk kwam ik daar vertederende jonge dieren tegen en Knut was ik alweer vergeten. Een dag later stond in de krant dat afgelopen zondag de laatste Knut show was en ik dacht ik had erbij kunnen zijn.